ΓΙΑΤΙ ΑΠΟΚΗΡΥΧΘΗΚΑΝ ΤΑ ΤΑΓΜΑΤΑ

Ο Γ. Παπανδρέου σε διάγγελμα του προς τον Ελληνικό λαό δικαιολογώντας την απόφαση του για την διάλυση των Ταγμάτων Ασφαλείας είπε:

"Δύο δρόμοι υπήρχαν. Ο ένας οδηγούσε στη προσπάθεια της Εθνικής ενώσεως και τη συμπαράσταση των συμμάχων, ο άλλος εις την οργάνωσιν εμφυλίου πολέμου, εις την συνεργασία μετά Τάγματα Ασφαλείας, εις την λανθάνουσαν αλληλεγγύην με τον κατακτητή. Ο δεύτερος δρόμος ήταν απαράδεκτος".

Την 30-12-44 κατά την συνεδρίαση του Υπουργικού συμβουλίου, αναφερόμενος εις τα Τάγματα Ασφαλείας, και εις απάντηση σχετικών επικρίσεων ως προς τα έργα της κυβερνήσεως, είπε:

"Πρέπει, πρώτον, να καταστεί γενικώς σαφές ότι τα Τάγματα, Ασφαλείας οργανούμενα και εξοπλιζόμενα υπό του εχθρού, ήσαν συμμαχικώς απαράδεκτα...

Η Ελληνική κυβέρνησις, επομένως, δια λύγους και εθνικούς και συμμαχικούς δεν ηδύνατο να έλθη εις καμίαν συνεργασίαν με τα Τάγματα Ασφαλείας".

Σε όλα τα χωριά της Εύβοιας από τον Γενάρη μέχρι τον Οκτώβριο 1944, οι έφοδοι των Ταγμάτων Ασφαλείας ήταν συνεχείς (φωτογραφία από έφοδο στον Κάλαμο)

Από όλα τα ανωτέρω, συνάγεται το συμπέρασμα, ότι. καθαρώς λόγοι σκοπιμότητας, ήσαν εκείνοι οι οποίοι υποχρέωσαν τον Γ. Παπανδρέου, ως πρωθυπουργό να ενδώσει εις την τηλεγραφική αξίωση της Π.Ε.Ε.Α.

Ο Π. Κανελλόπουλος εις το βιβλίο του "ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ 1939-1944" εξετάζων το θέμα, αν ήταν δυνατόν να φθάσουμε εις την απελευθέρωση της χώρας μας, κατ' άλλον τρόπον, άνευ της μεσολαβήσεως της συμφωνίας του Λιβάνου, παραδέχεται τρεις τρόπους, πλην ο ίδιος τους απορρίπτει σαν μη δυναμένους να πραγματοποιηθούν, ήτοι:

1. Ανάθεση, εκ μέρους των δυτικών, εις τα Τάγματα Ασφαλείας την εκκαθάριση της Ελλάδας εκ των κομμουνιστικών δυνάμεων

Τους δυο πρώτους τρόπους ενεργείας τους απορρίπτει ο ίδιος καθ' όσον θα αντιδρούσε η Σοβιετική Ένωση, ενδεχομένως και δι' εισβολής εις Ελλάδα, (αγνοούσε τις συμφωνίες της Γιάλτας). Τον τρίτον τρόπον θεωρεί ως μη πραγματοποιήσιμο, ελλείψει σημαντικών συμμαχικών δυνάμεων.